Ankieta


Polecamy
dlaurbanisty.pl



A A A

Czynniki wpływające na warunki pracy

Odtruwanie poalkoholowe Warszawa
www.odtruwamy.pl
Anonimowo, dojeżdżamy natychmiast.
Doświadczony zespół lekarzy.
O warunkach pracy w punktach sprzedaży decydują następujące czynniki:

1) materialne środowisko pracy, na które składają się:
— rodzaj punktu sprzedaży i jego lokalizacja,
— stan techniczny punktu,
— funkcjonalność lokalu handlowego,
— powierzchnia sprzedażowa,
— zaplecze,
— wyposażenie w urządzenia handlowe,
— rodzaj oświetlenia i ogrzewania,
— wentylacja,
— urządzenia sanitarne,
— urządzenia socjalne.

2) asortyment towarowy i sposób jego ekspozycji oraz rodzaj i wielkość opakowań jednostkowych i zbiorczych,

3) technika sprzedaży (sprzedaż tradycyjna, samoobsługowa, preselekcyjna, według wzorów, na zamówienie),

4) rodzaj odpowiedzialności za mienie,

5) organizacja zespołu pracowniczego,

6) czas pracy punktu,

7) środowisko konsumenckie,

8) źródła konfliktów z klientami,

9) zakres obowiązków,

10) stosunki międzyludzkie w zespole pracowników punktu i przedsiębiorstwa,

11) zakres świadczeń socjalnych.

1. Warunki pracy determinowane są przede wszystkim przez środowisko materialne. Czynnikiem decydującym o nasileniu ruchu klientów, a tym samym o obciążeniu pracowników, jest rodzaj punktu (sklep, dom towarowy, punkt sprzedaży drobnodetalicznej, punkt sprzedaży obwoźnej, sprzedaż obnośna) i jego lokalizacja (centrum ogólnomiejskie, ciąg handlowy, centrum dzielnicy, osiedle, peryferia).

Najmniej korzystnie przedstawia się ona w starym budownictwie mieszkaniowym, a lepiej w nowym budownictwie. Dopiero jednak specjalne budownictwo handlowe w postaci pawilonów handlowych i domów towarowych (handlowych) zapewnia pracownikom w zasadzie odpowiednie warunki pracy. Sieć drobno-detaliczna (kioski, stragany i wózki) i obwoźna mają prymitywne warunki pracy.

Kolejnym czynnikiem wpływającym na obciążenie jest baza materialno-techniczna. Liczba stałych punktów uspołecznionego handlu detalicznego w dniu 31 grudnia 1973 r. wynosiła 120 767, z czego 71,4% stanowiły sklepy o obsadzie 1- i 2-osobowej; punktów takich nawet w sieci miejskiej było aż 58,3%.

Przeciętna powierzchnia ogólna sklepów wynosiła 74,2 m2, a powierzchnia sprzedażowa 45,3 m2. Tak mała powierzchnia sprzedażowa i zaplecza ogranicza możliwości oferowania szerszego wachlarza asortymentu, stanowi często powód braku ciągłości zaopatrzenia, utrudnia pracę i nie tworzy odpowiednich warunków zakupu towarów. W większości przypadków jest to sieć niefunkcjonalna, a jej wyposażenie w urządzenia handlowe jest bardzo skromne (regały, gondole, lady, kasy rejestracyjne, wagi, urządzenia chłodnicze, automaty sprzedażowe i inne urządzenia ułatwiające pracę).

Oświetlenie sklepów budzi najczęściej zastrzeżenia, a ogrzewanie nie zabezpiecza przed gwałtownymi zmianami temperatury — przy częstotliwości otwierania drzwi wejściowych. Powszechnie występuje brak urządzeń wentylacyjnych.

Znaczna część sklepów nie ma urządzeń sanitarnych, a tylko część lokali w nowym budownictwie dysponuje urządzeniami socjalnymi.

2. Asortyment towarów w tak rozdrobnionej i małej powierzchniowo sieci detalicznej nie jest eksponowany w sposób przejrzysty dla konsumentów. Nie może być również odpowiedniej ekspozycji towarów. Powoduje to znacznie zwiększoną częstotliwość pytań zarówno o towary występujące aktualnie w sprzedaży, jak też o te, których sklep nie oferuje. W następstwie sprzedawcy muszą udzielać informacji i wykonywać czynności, które są niepotrzebne przy wyraźnym podziale asortymentu między poszczególne punkty i przy właściwej ekspozycji.

Istotnym utrudnieniem warunków pracy są nieodpowiednie opakowania, zwłaszcza zbiorcze, których waga przekracza przyjęte normy (np. pojemniki z mlekiem — 50 kg, transportery z przetworami — 60 kg, beczki z kiszoną kapustą i ogórkami — 100—120 kg, rolka gumolitu — 50 kg, skrzynie-transportery ze środkami czyszczącymi 25—60 kg itp.), co stanowi nadmierne obciążenia dla sfeminizowanego personelu placówek handlowych.

Dodatkową uciążliwość powodują dostawy towarów nie przygotowanych do sprzedaży, np. mięso w półtuszach zamiast w elementach kulinarnych, drób nie dzielony, warzywa i ziemniaki nie oczyszczone i nie porcjowane itp.

3. Stan bazy materialnej ogranicza również stosowanie technik : sprzedaży zmniejszających obciążenie pracowników. Ze względu na wielkość powierzchni, funkcjonalność lokalu i stan wyposażenia tylko w części sklepów wprowadzona została samoobsługa i preselekcja, a sprzedaż na zamówienie i według wzorów znajduje się w początkowej fazie rozwoju.

4. Specyficznym źródłem obciążenia psychicznego, a także finansowego jest odpowiedzialność materialna na zasadzie domniemania winy. Obawa niedoboru i konieczność jego spłaty stanowi dla pracowników groźbę utrzymującą ich w stałym napięciu. Stan ten wywołuje nadmierną częstokroć ostrożność i nieufność w stosunku do współpracowników i konsumentów, co staje się źródłem wielu konfliktów, marnotrawstwa pracy ludzkiej i trudności elastycznego gospodarowania czasem pracy.

System odpowiedzialności za mienie na zasadzie winy udowodnionej wprowadzany jest bardzo wolno i nie mógł jeszcze zmienić sytuacji.

5. Skromna baza materialno-techniczna handlu detalicznego przesądza organizację zespołu pracowniczego. W przeciwieństwie do zespołów pracowniczych w zakładach produkcyjnych jest to 2- lub 3-osobowy zespół nie mający rezerwy na zastępstwa chorobowe, urlopowe, a nawet krótkotrwałe nieobecności z innych powodów.

Minimalny udział w zespołach osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin utrudnia wprowadzenie elastycznej organizacji zespołu pracowniczego, dostosowanej do zmian natężenia pracy.

6. Szczególnie niedogodny dla pracowników, zwłaszcza kobiet, jest czas otwarcia punktów, zmuszający do rozpoczynania pracy W godzinach wczesno-rannych (np. 5—6) lub kończenia jej wieczorem (np. 20—21). Dodatkową uciążliwość stanowią dyżury pełnione w dni wolne i świąteczne. Taki rozkład czasu pracy powoduje wykonywanie prac domowych w godzinach nocnych oraz ograniczenie kontaktów rodzinnych i towarzyskich.

7. Istotny wpływ na stopień obciążenia psychicznego ma charakter środowiska konsumenckiego sklepu. Z reguły znacznie trudniejsza jest praca w punktach położonych na ciągach i centrach handlowych, obsługujących przygodnych klientów, niż w sklepach osiedlowych i innych punktach działających w środowisku klientów stałych. Klienci zamieszkujący w pobliżu sklepu budzą bowiem większe zaufanie, a ponadto dokonują zakupów w sposób bardziej rytmiczny i spokojny.

8. Dużą uciążliwością w pracy są typowe źródła konfliktów z klientami, a mianowicie: przerwy w ciągłości zaopatrzenia, niedostateczna jakość towarów, wydłużony czas obsługi konsumentów w okresach nasilenia sprzedaży i nieprecyzyjnie sformułowane zasady załatwiania reklamacji.

9. Zakres obowiązków pracowników obejmuje często wiele czynności pozasprzedażowych absorbujących personel również poza godzinami otwarcia punktów. Można tu wymienić takie czynności, jak:
— sprzątanie pomieszczeń handlowych łącznie z myciem podłóg i okien,
— odprowadzanie utargów na pocztę lub do banku, co wiąże się z zagrożeniem osobistym,
— czynności dokumentacyjno-sprawozdawcze absorbujące w zależności od branży od 1/2 do 5 godzin dziennie kierownika punktu.

10. Poważny wpływ na obciążenie psychiczne wywierają stosunki międzyludzkie panujące w zespole pracowników punktu i przedsiębiorstwa. Stałe kontakty pracowników małego zespołu w sklepie sprzyjają powstawaniu silnych więzi osobistych. Rozproszenie sieci detalicznej osłabia natomiast tendencje integracyjne załogi przedsiębiorstwa.

11. Czynnikiem oddziałującym na osłabienie obciążenia psychicznego, szczególnie osób obarczonych obowiązkami rodzinnymi, jest odpowiednio szeroki zakres świadczeń socjalnych. Pozytywny wpływ na samopoczucie pracowników wywierają: zapewnienie opieki nad dziećmi w wieku niemowlęcym i przedszkolnym (żłobki i przedszkola), pomoc w nauce uczniom szkół podstawowych i średnich, specjalistyczna opieka lekarska itp. Zakres tych świadczeń w handlu jest dotąd niewystarczający.