Ankieta


Polecamy



A A A

System ekonomiczno-finansowy jako wyznacznik cech kwalifikacyjnych pracowników

Stworzenie nowego mechanizmu ekonomiczno-finansowego w handlu dało podstawę wyzwolenia zespołu nowych cech kwalifikacji pracowników handlu. Istota działań handlowych zawsze wymagała określonej elastyczności, swobody postępowania, inicjatywy, prawa do ryzyka, zmysłu organizacyjnego oraz innych cech i postaw koniecznych do osiągnięcia pozytywnych rezultatów w pracy.

W okresie przewagi administracyjnych metod zarządzania handlem wiele tych cech straciło na swoim znaczeniu, nie były one użyteczne w codziennej praktyce. Nowe warunki ekonomiczne stwarzają wręcz ogromne zapotrzebowanie zarówno na wymienione cechy i postawy, jak i nowe pozwalające na najlepsze — z ekonomiczno-społecznego punktu widzenia — wykorzystanie zadań przez wszystkich pracowników handlu. Nowe instrumenty ekonomiczne wymagają elastycznej gospodarki towarowej w przedsiębiorstwie. Obejmuje ona odpowiednie przygotowanie decyzji zakupu, gromadzenia zapasów, działań aktywizujących sprzedaż, obniżki cen itp. Ekonomiczna skuteczność tych działań wymaga od kadry kierowniczej oraz sprzedawców szerokiego zakresu wiadomości i nawyku myślenia kategoriami ekonomicznymi, w tym umiejętności przewidywania i oceny skutków swoich decyzji połączonej z dobrą znajomością towarów, dbałością o zaopatrzenie sklepu, programowaniem procesów sprzedaży, umiejętnością dostosowania się do konkretnych zmieniających się w czasie sytuacji.

Elastyczne formowanie asortymentu zmusza także do przemian jakościowych w dotychczas ułożonych stosunkach między handlem a przemysłem. Wymaga więc przede wszystkim utrwalenia więzi informacyjnych z dostawcami oraz ukształtowania skłonności do interesowania się przez handel wszystkimi fazami powstawania produktu oraz jego dystrybucji. Prawidłowe związki z przemysłem pozwalają na maksymalne dostosowanie towarów do potrzeb i wymagań zgłaszanych na rynku przez konsumentów. Podobnie stałym nawykiem powinna być analiza struktury zapasów jako wskaźnika poprawności decyzji zakupów oraz tempa realizowania sprzedaży. Właściwy wybór czasu i form aktywizacji sprzedaży w nowych warunkach ekonomiczno-finansowych wchodzi w zakres działania kierowników wszystkich przedsiębiorstw aż do punktu sprzedaży włącznie. Ma to szczególne znaczenie w związku z napływem na rynek nowych produktów, których znajomość wśród konsumentów nie jest dostatecznie utrwalona i wymaga stałej popularyzacji za pomocą środków reklamy, a także innych zabiegów aktywizujących. Jest to podstawa uzyskania korzystnych wyników z ekonomicznego punktu widzenia oraz utrwalenia dobrej opinii sklepu, przedsiębiorstwa, centrali lub zjednoczenia. Podejście takie wymaga nie tylko nowych kwalifikacji, ale także ukształtowania nowych postaw i nawyków wszystkich pracowników handlu.

Nowych cech kwalifikacyjnych wymaga także działalność inwestycyjna przedsiębiorstw oparta na nowym systemie ekonomiczno-finansowym. Podstawową zasadą w realizacji inwestycji jest określenie rozmiarów nakładów inwestycyjnych, ich struktury i tempa realizacji poprzez dopływ środków na inwestycje z wypracowanych przez przedsiębiorstwo dochodów lub zaciągniętych kredytów. Przedsiębiorstwo nie otrzymuje obecnie kwot przeznaczonych na inwestycje z zewnątrz (poza dotacjami o specjalnym charakterze). Musi je bądź gromadzić w wyniku własnej działalności w formie tzw. funduszu inwestycyjnego, bądź zaciągnąć kredyt bankowy wysoko oprocentowany. Stwarza to zasadniczo różną sytuację w porównaniu ze stanami utrwalonymi w przeszłości w zakresie sposobów inwestowania w handlu. Nowy system ekonomiczno-finansowy zmusza do ścisłej łączności między zamierzeniami inwestycyjnymi a długookresowym przygotowaniem środków koniecznych do ich realizacji. Wymaga to stałej analizy zdolności przedsiębiorstwa do gromadzenia funduszy lub zdolności do podejmowania kredytów bankowych na cele inwestycyjne. W rezultacie osiągamy znaczną poprawę zarówno celowości inwestycji, jak i ich efektywności. Należy przypomnieć, że powstający w wyniku inwestycji czynnik materialny jest dobrem o tzw. ograniczonej dostępności oraz o dużej trwałości technicznej. Prowadzi to do potrzeby maksymalnego wykorzystania istniejących zdolności usługowych „zakrzepniętych" w tym czynniku oraz do stałych działań ulepszających, pozwalających na stworzenie możliwości oferowania takiej podaży usług, która zapewni zaspokojenie zgłaszanego na rynku popytu. Kształtowanie bazy technicznej handlu wymaga wypracowania środków oraz zmusza do ich racjonalnego wykorzystania. Zasady racjonalnego postępowania w celu osiągnięcia optymalnego stanu w tym zakresie powinny stanowić treść procesów doskonalenia i doszkalania pracowników handlu.

Przedmiotem doskonalenia kadry pracowniczej winny być także działania z odpowiednimi rezerwami. Potrzeba funduszu rezerwowego wynika z powiązania funduszu płac załogi i funduszu przedsiębiorstwa ze skutkami ryzyka, jakie zawsze towarzyszy działalności handlowej, produkcyjnej i inwestycyjnej. Działalność ta uzależniona jest od wielu czynników zewnętrznych, ma skomplikowany przebieg i trudno założyć, żeby wszystkie zakłócenia i trudności mogły być w całości przewidziane. A zakłócenia te mogą mieć ujemny wpływ na wyniki działalności przedsiębiorstwa, a więc także na płace załóg przedsiębiorstwa oraz na dalszy rozwój przedsiębiorstwa jako organizmu ekonomicznego. W takiej sytuacji niezbędna jest pomoc ekonomiczna jednostki nadrzędnej (centrali), która z funduszu rezerwowego może dofinansować przedsięwzięcia handlowe lub inwestycyjne przerastające aktualne możliwości finansowe przedsiębiorstwa. Funkcjonowanie przedsiębiorstw oparte na zasadzie funduszu rezerwowego wprowadza istotne przeobrażenia w klimacie działalności przedsiębiorstw. Ryzyko jest zawsze możliwe do podjęcia pod warunkiem, że w świadomości kierowników różnych szczebli tkwi przekonanie, iż w wypadku niepowodzeń można liczyć na postępowanie zabezpieczające przedsiębiorstwo od zbyt ostrych skutków tych niepowodzeń. Na rynku trzeba gromadzić zapasy na przyszły sezon, kupować towary o nie utrwalonym popycie, lansować nowości, realizować postępowe koncepcje inwestycyjne itp. Działania te zawsze łączą się z określonym ryzykiem. Ewentualne niepożądane skutki mogą być w nowych warunkach ekonomicznych w znacznym stopniu zneutralizowane przez pomoc z zewnątrz udzieloną przez jednostkę nadrzędną z funduszu rezerwowego. Fakt korzystania z tego funduszu stanowi ważny sygnał i podstawę dla krytycznej analizy funkcjonowania przedsiębiorstwa, a także systemowej oceny decyzji podejmowanych przez kierownictwo, które doprowadziło ekonomikę przedsiębiorstwa do niepożądanych stanów. Stanowi to także podstawę do zabezpieczenia się na przyszłość przed ewentualnym powtórnym doprowadzeniem do niekorzystnych sytuacji.